Να ματώσουμε λοιπόν. Να στερηθούμε. Να κατεβάσουμε τον πήχη της ζωής που κάνουμε σήμερα. Να μην αντιδράσουμε. Να καταπιούμε το δηλητήριο των έκτακτων μέτρων. Με αντίδοτο να μην έρθουν τα χειρότερα. Να βγούμε από το τσουνάμι, με τις μικρότερες απώλειες. Ότι δεν θα έχουμε εκατόμβες... Μόνο που αυτό δεν το ακούσαμε από τον κύριο αρμόδιο, τον πρωθυπουργό της χώρας. Στο πλαδαρό και χωρίς συναίσθημα διάγγελμά του δεν υπήρχε ίχνος δέσμευσης. Ούτε έδινε ελπίδα. Ότι π.χ. σε τρία χρόνια θα έχουμε διαβεί τον Ρουβίκωνα... Προφανώς γιατί ξέρει ότι τα πράγματα είναι πολύ τραγικότερα. Δείλιασε ο κ. Παπανδρέου να πει όλη την αλήθεια. Επέλεξε να δώσει γουλιά - γουλιά το φαρμάκι... Φοβούμενος την κοινωνική έκρηξη... Όμως θα προλάβει τον ασθενή ζωντανό; Ή χρειάζεται, όπως λέει
