του
Αhmet Altan *

Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο Ερντογάν: Δεν είναι εύκολο να είσαι ηγέτης. Για να είσαι ηγέτης πρέπει
να τρέχεις πιο γρήγορα από όλους. Ιδιαίτερα αν σε μια χώρα σαν την Τουρκία που αλλάζει γρήγορα, σε μια χώρα πεινασμένη για αλλαγές, αρχίσεις να ¨αργοπορείς¨ έρχονται από πίσω άλλοι και σε προσπερνούνε. Ο πρωθυπουργός Ερντογάν όταν κερδίζει μια μεγάλη πολιτική νίκη, ακολούθως αργοπορεί προσπαθώντας να θέσει υπό τον έλεγχο του ¨την αλλαγή¨. Πιστεύει πως η ¨αλλαγή¨ θα προχωρήσει με βάση τους πολιτικούς σχεδιασμούς που έχει στο μυαλό του.
Φυσικά δεν συμβαίνει έτσι. Ο Ερντογάν μετά την νίκη του στις 22 Ιουλίου, αντί να κάνει μια ριζική συνταγματική αλλαγή, κόλλησε στο θέμα της ¨μαντίλας¨. Αυτό το λάθος του, μαζί του το πλήρωσε και η Τουρκία. Το ¨καθεστώς¨ εκμεταλευόμενο την αργοπορία του, κινήθηκε αμέσως και παραλίγο θα έκλειναν το κόμμα του. Εξ όσων βλέπω ο Ερντογάν και τώρα επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος.
Αντί μετά το δημοψήφισμα να λύσει τα προβλήματα με γρήγορες αλλαγές, κρατάει τα λουριά στις αλλαγές, και προσπαθεί να καθυστερήσει την Τουρκία με βάση τους ¨πολιτικούς υπολογισμούς¨ του μυαλού του. Στο θέμα της υποχρεωτικής θητείας, παρά το ότι είχε δώσει τον λόγο του, αργοπορεί. Στο θέμα ¨της υποχρεωτικότητας των θρησκευτικών¨ για το οποίο διαμαρτύρονται οι Αλεβίτες δεν κουνάει το δαχτυλάκι του, μάλιστα οι υπουργοί του κάνουν αλλόκοτες δηλώσεις.
Στο Κουρδικό κόβει τις ελπίδες με το ¨όχι στην εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα¨. Σε αυτά τα