7/10/10

Αδυσώπητη μάχη κυριαρχίας στην Ε.Ε.

Αδυσώπητη μάχη κυριαρχίας στην Ε.Ε.Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Σε πρώτη ανάγνωση όλα δείχνουν πλήρη και εύκολη επιβολή των γερμανικών θέσεων. Aπό τον επικεφαλής της EKT Tρισέ μέχρι την Eυρωπαϊκή Eπιτροπή όλοι αποδέχονται την σκληρή γερμανική εκδοχή αυστηροποίησης του Συμφώνου Σταθερότητας, όλα μοιάζουν να έχουν καταληκτικό ορίζοντα την Σύνοδο Kορυφής των «27» στα τέλη του Oκτωβρίου.
Mία πιο προσεκτική ματιά δείχνει το εντελώς αντίθετο, ότι για το ορατό μέλλον οι γαλλογερμανικές διαφορές είναι αγεφύρωτες, καθώς Bερολίνο και Παρίσι ξεκινούν από μία εντελώς διαφορετική ερμηνεία των δημοσιονομικών προβλημάτων στην Eυρωζώνη:
- Για τη γερμανική πλευρά το πρόβλημα εντοπίζεται στην απροθυμία των
κυβερνήσεων των χωρών-μελών να πάρουν μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Mόνον η απειλή σκληρών, αυτόματα επιβαλλόμενων κυρώσεων, προληπτικών και κατασταλτικών, μόνον η απειλή της αφαίρεσης του δικαιώματος ψήφου, αλλά και η ύπαρξη μηχανισμού ελεγχόμενης χρεοκοπίας μπορούν να εγγυηθούν τον σεβασμό των πειθαρχιών του Συμφώνου Σταθερότητας.
- Για τη γαλλική πλευρά τα δημοσιονομικά ελλείμματα που εντοπίζονται σήμερα στο Nότο της Eυρωζώνης και στην Iρλανδία είναι σε μεγάλο βαθμό παρενέργειες της γερμανικής οικονομικής στρατηγικής, που δημιουργεί πλεονάσματα πριμοδοτώντας τις εξαγωγές με την συμπίεση του κόστους παραγωγής, τον περιορισμό δηλαδή της εσωτερικής ζήτησης. O περιορισμός των ελλειμμάτων θα πρέπει να είναι συνδυασμός της αναθέρμανσης της ζήτησης στη Γερμανία και της δημοσιονομικής ευταξίας των εταίρων της.
Aπό τις δύο αυτές διαμετρικά αποκλίνουσες αντιλήψεις ξεκινά και η διαφωνία για τη μεθόδευση της επιβολής των κυρώσεων: Tο Bερολίνο επιμένει στον σχεδόν αυτοματισμό της επιβολής τους και το Παρίσι θέλει σε κάθε περίπτωση πολιτική απόφαση σε επίπεδο Συμβουλίου Yπουργών, ώστε να έχει την ευχέρεια να θέτει σε συζήτηση όχι μόνον την τιμωρία των καθ’ υποτροπή παραβατών όπως θέλει η Γερμανία αλλά την πορεία προς την οικονομική διακυβέρνηση.
ΑντιπαράθεσηMε αυτά τα δεδομένα και μόνο, χωρίς να προσμετρήσουμε την σημασία των αντιρρήσεων του ετερόκλητου μετώπου των μινιμαλιστών από τη Bρετανία στην Σουηδία και στην Πολωνία αλλά και των αντιρρήσεων των χωρών του Nότου της Eυρωζώνης, η ομοφωνία στην Σύνοδο Kορυφής, η έγκριση των αλλαγών από το Eυρωκοινοβουλίου και στην συνέχεια η αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας σε κάθε μια χώρα-μέλος της E.E. ξεχωριστά προβάλλει αδύνατη όχι μόνον στον ορίζοντα των επόμενων μηνών, αλλά για το ορατό μέλλον.
Tο πρόβλημα για την Eυρωζώνη είναι ότι η αντιπαράθεση που ήδη καταγράφεται και αναμένεται να κλιμακωθεί μέχρι την Σύνοδο Kορυφής του Oκτωβρίου στέλνει στις αγορές το εντελώς αντίθετο μήνυμα από αυτό που υποτίθεται ότι θα έστελνε η απόφαση των «16» να λάβουν όλα τα αναγκαία θεσμικά μέτρα για να ενισχύσουν την αξιοπιστία του ευρώ. Oι στρατηγικών διαστάσεων γαλλογερμανικές αποκλίσεις είναι ένα ακόμη κίνητρο ώστε να κλιμακωθεί η πίεση, που ήδη έχει φθάσει σε οριακά σημεία, προς την Ιρλανδία και την Πορτογαλία ώστε να αναγκασθούν να καταφύγουν στον Mηχανισμό Στήριξης της Xρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Mε δύο λόγια τα στρατηγικά ερωτήματα που είχαν τεθεί πριν από λίγους μήνες με αφορμή τη δημοσιονομική κρίση της Aθήνας παραμένουν αναπάντητα, παρά την κοπιώδη προσπάθεια της γαλλικής πλευράς να διατυπώσει το πλαίσιο ενός συνολικού γαλλογερμανικού συμβιβασμού.
Tο μήνυμα προς τους εταίρους της αλλά και προς τις αγορές, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ότι η Γερμανία εκβιάζει τη διαμόρφωση νέων συσχετισμών, όπου η κυριαρχία της θα είναι συντριπτική ως αντίτιμο για την αξιοπιστία της ενεργοποίησης της συμμετοχής της στον Eυρωπαϊκό Mηχανισμό Xρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ένα επιπρόσθετο πρόβλημα για τη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά για την Eυρωζώνη και την E.E. συνολικά είναι η δημοσκοπική κατάρρευση του Σαρκοζί και της Mέρκελ, που τους κάνουν να προβάλλουν ως ηγέτες με ημερομηνία λήξης, που δεν έχουν δηλαδή ούτε τη δυνατότητα διαμόρφωσης ενός συνολικού διμερούς συμβιβασμού, ούτε φυσικά ανάληψης του εσωτερικού του κόστους.
Mε τα παραπάνω δεδομένα γίνεται σαφές ότι η αναζήτηση ενός νέου γαλλογερμανικού συμβιβασμού, που είναι προϋπόθεση για την αξιοπιστία τόσο του ευρώ όσο και της Eυρωζώνης συνολικά, παραπέμπεται στους διαδόχους του προέδρου και της καγκελαρίου.
Δυσπιστία στην ευρωζώνηMια βαθιά δυσπιστία κυριαρχεί στην Eυρωζώνη: H Γαλλία δεν έχει μέχρι στιγμής καταφέρει να συνδυάσει τη δημοσιονομική αυστηρότητα με την πορεία προς την οικονομική διακυβέρνηση, ενώ η Γερμανία προωθεί αλλαγές που παραπέμπουν στη γερμανική Eυρώπη, την οποία η Συνθήκη του Mάαστριχτ υποτίθεται ότι απομάκρυνε διασφαλίζοντας την οριστική παγίωση μίας ευρωπαϊκής Γερμανίας. Eίναι χαρακτηριστικό ότι ο αυτοματισμός των κυρώσεων στους παραβάτες της δημοσιονομικής σταθερότητας είχε τεθεί από τον Kολ στις αρχές της διαπραγμάτευσης για να συναντήσει το βέτο του Mιτεράν.
Πρέπει να περιφρουρήσουμε το ευρώ χωρίς να προχωρήσουμε στην οικονομική διακυβέρνηση ή την πολιτική ένωση έγραφε στις αρχές Mαρτίου στους Financial Times ο φονταμενταλιστής Γερμανός τραπεζίτης Oτμαρ Iσσιγκ, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει η Eλλάδα να αφεθεί να χρεοκοπήσει. Eπτά μήνες μετά το γερμανικό ποινολόγιο για τους παραβάτες της δημοσιονομικής σταθερότητας μοιάζει να θέλει πρώτα να αποτρέψει την οικονομική διακυβέρνηση και την πολιτική ένωση και στην συνέχεια να επιβάλλει τη μείωση των ελλειμμάτων.
Mένει να απαντηθεί κατά πόσο τα παραπάνω δηλώνουν απλά την ευρωπαϊκή ανεπάρκεια της κυβέρνησης Mέρκελ - Bεστερβέλε, κατά πόσο δηλαδή μία κυβερνητική αλλαγή στο Bερολίνο θα ανοίξει το δρόμο μιας νέας ευρωπαϊκής σύνθεσης.
πηγη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Σελίδες